30 December 2013

Year-end Post - An Attempt.



December 30, 2013 | 11:43 PM

Medyo gutom, medyo di makatulog. I was waiting for Karl’s call, the usual thing to end each day, kaso mukhang nakatulog na ata si bebeboy *grin*. Nagugutom na talaga ako, ayoko nang ulitin yung kinaen ko kaning lechon at pancit canton na nakahain pa rin sa mesa, tirang putahe sa debut ng pinsan. Ayoko rin ng noodles, medyo nagpaparamdam na rin kasi ang UTI. Gusto ko ng balut. Kuha ng dalawang bente sa pitaka. Lumabas na akala mo ay tanghaling tapat at katirikan ang araw. Keri lang. Halos mga kamag-anakan ko rin naman yung mga tambay dito sa barangay, kung hindi man, mga kakilala. Lakad sa kanto, wala si ateng that’s my tomboy na nagtitinda ng balut. Tuloy ang lakad hanggang sa ikalawang bakery. Shet. Ang daming hiphop dudung slash jejemons. Wala ni isa sa kanila ang pamilyar. Pinagsalubong ko ang kilay ko sabay kunot ng konti ang noo, kunyari suplada, kunyari matapang at di papahuli ng buhay. Wala na yung paborito kong tinapay na may espeysyal keso sa loob, yung “shells”. Buns na lang at yung banana chips na tinda nila ate. Habang naglalakad pabalik ng bahay, naisip kong gumawa ng year-end blog post. Yung lovelife ko, bagong work, bagong friends, travels, activities, moments, etc. Okay, go! Isalya na ‘yan pagkauwi sa bahay.

Umupo sa sofa, binuksan ang banana chips, nilantakan. Walang isang minuto, binuksan ang laptop, nag-check ng FB, nagbukas ng bagong tab, binuksan ang blogger account. Facebook newsfeed, walang kamatayang scroll down hangga’t di ko nasisilayan yung recent post na nakita ko sa huling pagbubukas ko ng FB. Balik sa blogger dashboard, check ng mga bagong posts ng iba, basa ng kaunti, tinamad mag-comment. Ito na, clicked “Create new post”. Type ng ilang words, nakabuo ng ilang sentence, shet. Di ko mabuo yung konsepto. Bura, bura, bura. Nakipagtitigan muna sa keyboard. Bigla kong naisip di pa ko naghihilamos, solid pa yung make-up ko at nakakapa pa rin ng dila ko yung tumingang hibla ng lechon sa wisdom tooth ko.

December 31, 2013 | 12:18 AM

Sa banyo, magaan na yung mukha ko pagkatapos tanggalin ang kalahating kilo ng make-up. Habang nagto-toothbrush biglang naisip ko ulit na magbalik-tanaw sa nagdaang taon. Looking back – sige, yan na lang tema ng blog post ko. Ang dami kong di makakalimutan na tagpo para sa taong ‘to. Gusto ko isulat, uhm, siguro para meron akong balikan pagtanda ko. May sense yun, ipu-push ko.

Balik sa sala. Binuksan ulit ang laptop. Uy, may 1 notification sa FB, “MJ, want to know the 20 biggest moments in your Facebook timeline? Click here.” Clicked. Ito na lang kaya ilagay ko sa blog ko? Eh teka, puro profile pictures ko pala to na medyo maraming nag-like. Pati ako naumay. Balik sa newsfeed, check ulit ng mga happenings sa buhay ng iba. Kinuha ang cellphone, inactivate ang wi-fi, kumonek sa kapitbahay. Login sa IG, scroll down, double tap, scroll down, scroll down, double tap. Napatingin sa orasan. Malapit na pala mag-ala una. Medyo inaantok na ko. Ay teka, yung gusto ko i-blog. Binuksan ulit si blogger dashboard. Click “Create new post”. Nag-isip ng kaunti, nag-type. Nakagawa naman ng isang paragraph. Teka, ano tong pinagsasabi ko. Parang wala sa hulog man.  Ay ewan. Close. Close Tabs. Borlogs na me.

05 December 2013

Decempandabear

So, sa tingin ko ay nakita n'yo na rin 'tong picture na 'to na kumakalat ngayon sa facebook.

This photo was originally posted by Dario Ceblano. All photo credits goes to him. Ang creative lang ni kuya.


Simple lang naman yung picture diba? Kaso di ko na-gets talaga. Tipong binali-baliktad ko pa yung screen para lang makuha ko yung logic. Shinare 'to ni Monik, di ko talaga kinaya kaya tinanong ko na s'ya sa misteryong bumabalot sa litratong 'yon. 

So, ito daw yan, "The Same Bear" in other word "December". Tengene, di kinaya ng brain cells ko. Muntik na ko tumambling. Dahil di ko na-gets eh shinare ko din sa FB page ko kahapon. Yung mga sumunod na eksena ay di na talaga kinaya ng panga ko. Wala na kong nagawa kundi hinayaan ko na lang sumabog yung tawa ko sa mga tropang nag-comment dito. Buhiset eh. Kaya ito, just sharing the comment trail at kabibohan. Hindi ko na tinakpan ang mga pangalan nila, baka sakaling ma-discover sila at mabigyan ng chance humalili kay Tito, Vic and Joey.


  

Ayun lang naman. Kbye.

22 September 2013

IMAGINE DRAGONS

Hindi ako marunong gumawa ng comprehensive music review. Basta pumasa sa pandinig ko, pasok na yun sa banga ng playlists ko.

Just recently, I found this malakas maka-hipster na banda, the "Imagine Dragons". Araw-araw ko s'yang naririnig sa office. Since newbie pa lang ako sa trabaho, eh, low profile ang peg ko. Tipong mahiyain, introvert, medyo snob. Ganyan. Kaya kahit gustong-gusto ko itanong sa katrabaho ko, na itago natin sa pangalang Ben, kung anong banda yung lagi n'yang pinapatugtog eh nahihiya ako. Baka kasi isipin ni Ben naghahanap ako ng common ground para maging close kami. Duh. Pero mabait si Ben, s'ya ang katuwang ko sa mga ginagawa ko sa office. Isang araw nagdiskusyon kami ni Ben kung paano namin mapapadali ang trabaho namin at kasama na rin dun ang mga rants habang ang background music namin ay ang kantang malakas maka-hipster. Out of nowhere habang patuloy sa pagra-rants si Ben ay bigla kong naitanong "sinong kumanta n'yan?" referring to the background music. Walang pag-aatubili namang pinasa ni Ben ang link nung kanta sa youtube para raw mapakingggan ko lahat ng kanta nila. At ayun, end of rants and conversation.

Unti-unti na nga kong na-hook sa Imagine Dragons. Wala akong idea kung matagal na sila sa music scene at kung matagal ng sumikat ang mga kanta nila. Malay ko kung ngayon lang ako nausuhan. Basta ang massabi ko lang, magaganda ang kanta nila. Masarap s'yang pakinggan sa byahe habang ini-imagine mo ang future. Sa trabaho habang naka-earphone, mas nakaka-focus ka sa ginagawa mo. Sa bahay, tuwing rest day, ng hindi nakaka-abala sa neighbors dahil chill lang ang tugtugan. Basta ayun, try listening to their music, maiba lang.

Imagine Dragons - Night Vision (2012)
Genre: Alternative Rock
 
Track List

1. Radioactive
2. Tiptoe
3. It's Time
4. Demons
5. On Top of the World
6. Hear Me
7. Amsterdam
8. Every Night
9. Bleeding Out
10. Underdog
11. Nothing Left to Say / Rocks
12. Working Man
13. Fallen


31 July 2013

2x2

Minsan nang may nagsabing photogenic daw ako. Syempre may pagkauto-uto din ako kaya naniwala naman ako. Pero aaminin ko depende yung reaction ng fes ka sa kung sinong kumukuha ng picture. Kung may pekchurs man ako na kinasusuklaman ko (OA lungs?) eh siguro yun yung mga 1x1, 2x2 and other pictures taken from studios. Yung mga requirement na pics sa school, office and other agencies. Kung pwede lang sana magpasa ng picture ko na naka-peace sign, duck face, wacky at yung kabog na selfie eh ginawa ko na. Para naman hindi ako laging mukhang nalulugi.
Fail kasi lagi talaga yung mga 2x2 pics ko. Nahihiya nga ko ipasa yun sa mga nangangailangan nun. Yung itchura ko mukhang suspect sa isang krimen, o mukhang di nakakaen ng isang linggo. Basta ang chaka forevs. Hindi naman sa maarte at choosy ako, pero parang ganun na nga. O s'ya sige di ko na ie-explain masyado. Eto yung kanina pang tinutukoy ko.


Dahil #tbt naman ngayon.


Mang-bash sa picture kong 'yan papa-salvage ko. Charaught! Sa totoo lang pag nagpapakuha ako ng litrato sa studio hindi mapakali yung mga muscles ko sa mukha. Hindi ako sigurado kung ngingiti ba ko o neutral lang. Pero sabi nila dapat daw neutral lang ang feslak. Eh yung neutral ko kaya naka-nganga! Baka ika-salvage ko pa yun if ever may makakita nun. Mas feel ko yung naka-smile kasi I want to show may unkaboggable asset - my two front teeth. Umalma lalaslasin ko! Lels. Kaso naman ang awkward din ng smile ko sa mga 2x2. Hindi kasi ako kumportable ngumiti sa mga photographer sa studio. Feeling ko pagtatawanan nila ako the moment na mag-hi and hello yung front teeth ko. Kaya medyo nahihiya yung smile ko. Hindi ko alam kung syndrome na maitatawag yun. Kung meron man, imbento ko lang yun. At tsaka nakakahiya din kasi magpaulit-ulit ng kuha sa mga photographer dun, baka sabihin ang arte ko. Beside di naman din unli shot sa mga ganun. Usually two shots lang tapos papapiliin ka na nila kung alin dun. Wala rin naman silan pakialam sa magiging itchura mo. Ganyan.

Recently kinailangan ko ulit ng 2x2 pic. Dahil nga hesitant ako magpunta ng studio naki-usap ako kay Karl na picturan n'ya na lang ako. So... dahil si Karl naman ang magpi-picture eh at last na-achieve ko na ang gusto kong i-peg and all that shiz!



Ansabe? Effect! LOL

22 June 2013

All is Wet!!!


One year ago I started travelling with my best buddies in college. Sila yung isa sa mga tinuturing kong masarap kasama. Ayun yung tipong sulit na sulit ang tawanan at halakhakan. Una kaming nag-travel sa Puerto Galera, sinundan ng Sagada, Baguio, then Romblon (kung san di ako nakasama), and the recent is sa Mt. Batulao .

We call our group the Packers, we call each other the Packing Buddies. We derived the names from our aburidong loving friend, Jun Villegas, the Smart Backpacker. We call him Sir V (kapag magalang) or Jun-jun (kapag bastusan). Law professor namin si Sir V nung college. Last year gumawa s’ya ng travel blog bilang sya ay isang travel junkie. Hindi lalagpas ang isang linggo na wala s’yang gala. Ganyan. Since he is the Smart Backpacker, kami naman ang kanyang Packing Buddies. Actually mayroon din kaming tinatawag na Mother Packer, pero we’ll keep it to ourselves na lang kung sino s’ya. So ayun, we are the Packers and we love Packing activities! Lols.

Bilang gusto naming i-maximize ang long weekend last election season eh nagkaroon ng bagong ideya ang koponan. Ang mamundok, para maiba naman. Kaya naman we decided na mag-day hike sa Mount Batulao . Although hindi ganun katindi ang itinerary na pinrepare ni Jun-jun for the hike eh natuloy pa rin kami. Sabi n’ya nga “All is well!”

5:00 AM ang call time namin sa Pasay kung san kami sasakay papuntang Nasugbu Batangas. Pero dahil ang proactive ko eh 4:30 AM na ko nagising. May 2 missed calls na si Sir V at may mga texts s’ya na sa Olivarez Tagaytay na lang daw kami sasakay pa-Nasugbu. Buti na lang malapit lang kami sa Tagaytay kaya hindi pa rin ako na-late.

Mineet ko sina Sir, Jhen, Ter, Nikko and Kat sa Jolibbe Olivarez. Good vibes ang lahat ng makita ko, except kay Nikko na medyo indifferent (saveh?) dahil nanakawan s’ya ng cellphone on his way to terminal. Kaluoy man! Sa tapat ng Jobee kami sumakay ng Jeep right after dumating si Jonas na isa pang early bird.



Pagdating sa Nasugbu ay sumabak na kami sa paglalakad. Eksayted pa ang lahat. We walk in sweet melody with high spirits. Yung tipong holding hands while walking ang peg. Double the eksaytment pa nung nakita namin yung bundok na aakyatin namin. Pero after an hour na paglalakad eh gusto ko ng bumalik sa jump-off. Swear! Keri naman ang mahabang lakaran teh, kaso di ko keri ang sobrang inet. Akshuli, nasusuka na nahihilo na ko pero di ko na masyadong inentertain pa yung feeling and sensation dahil ang weak ko naman kung ganun. Duh, sinong weak?

Sa trail na namin nakasama ang isa pang Packer, si Sir Rico a.k.a Eric (banges~). Sa gitna ng paglalakad eh nagpapahinga din kami pag may time. Kaya yung iba ay nauna na sa trail, at naiwan naman kami nila Jhen, Sir Rico at Nikko . Slowly but surely sana ang peg namin kaso biglang naganap ang unang pagkadulas ni Jhen. Syempre as true friends ay tinawanan tinulungan namin s’ya. May mga nakasalubong din kaming mountaineers, at isa sa mga epic ay yung magtotropa kung san may isang aburido kunwari while shouting at his companions “Sabi n’yo magsi-swimming! Kahapon pa tayo naglalakad wala naman akong nakitang tubig dito! Kaya pala ayaw n’yong magpadala ng sasakyan! Mga pu********na n’yo! Pinaikot-ikot n’yo ko!” Hahaha. Laughtrip kay kuya men!

After ng mahaba at walang humpay na lakad eh narating din namin ang Camp 1 para mag-register. Ohyes! Dun pa lang magreregister sa Camp 1 na almost kalahati na ng buong trail. Unlike sa ibang bundok na ang registration ay nasa jump-off. Sa Camp 1 pwede magtayo ng tent para sa mga gustong mag-overnight. May mini tindahan din dito para sa souvenirs and eberetheng. Nandito rin yung isa sa magagandang spots para sa picturan.


Medyo F na F lang ni Jonas. Medyo lang, as in slight lang.


Beri beri light lang din ang pag pose ni Sir Rico a.k.a Eric. Swear.


Dahil nga ang goal namin ay marating ang tuktok ng Mt. Batulao ay nag-umpisa na ulit kaming maglakad. Sa Camp 7 naman ay napaka-dramatic ng view. Di pa man namin nararating ang peak ay sulit na ang pagod sa mga natatanaw ng mga mata namin. Syempre for the picture taking ulit.



Medyo umaambon na at mas mabangin na rin ang mga daan kaya naman higit sa dobleng ingat ang kailangan. Sa di kalayuan ay kumikidlat at makikita mo kung paano lumapit yung maitim na ulap na may dalang malakas na ulan. Imbis na mangamba eh natuwa kami, kasi kitang-kita mo talaga kung paano lumapit yung ulan. Yung tipong sa tabi mo naulan, tapos sa lugar mo umaambon pa lang. Buti na lang nadala ko ang kikay na kapote. Kaya yung sapatos ko lang ang basang-basa. Sa Camp 8 kami nagpalipas ng ulan. Kaunti na lang at malapit na kami sa peak, pero dahil sa umulan nga at madulas ang daan papunta sa peak ay nagdecide kami na hindi na tumuloy dahil puro rin kami beginner. At dahil d'yan medyo magkakaroon na ng minor revision sa aming pagkakakilanlan from Back Packers to Wet Packers, because all is wet!




From Camp 8 eh inumpisahan na namin bumaba. Dahil nga madulas at maputik ay naging extreme ang experience. May mga bahagyang nadulas tulad ni Jhen at Nikko at mayroon namang pinanindigan na lang ang pagkadulas na si Jonas. At dahil true friends kami ay tinawanan tinulungan namin sila with all of our hearts. 


Medyo nakaka-eksayt yung pagbaba dahil andoon na yung ideya na sa wakas ay matatapos na rin ang kalbaryo namin. Pero ilang oras na kaming naglalakad, kahit may pahinga ay parang di natatapos ang daang kailangang lagpasan. Medyo nakakaumay na maglakad, as in. Balak na nga naming mag-tricycle ni Jhen at Nikko kaso ang mahal ng pamasahe. Kaya wala na kaming nagawa kundi imotivate ang isa’t isa na may katapusan din ang lahat, habang sa mga sarili namin ay pinagsisisihan naming sumama pa kami sa pamumundok. Charot!

As planned, kasama sa sidetrip ang Caleruega at Skyranch. Sa Caleruega ay naglakad-lakad kami (for the nth time). Tapos ay sinamantala naman ni Jonas at Jun-jun ang libreng banyo para… uhm… ang baho! 



At dahil hindi na talaga kaya ng power namin ni Jhen, Kat at Nikko ang paulit-ulit na paglalakad ay nag-tricycle na kami papunta sa highway kung san kami makikiligo at kakain.

Sa wakas, pagkatapos ng hardcore na paglalakad ay nakaraos din kami. Ayt ayt! Skyranch naman ang next destination bilang gusto naming i-maximize ang araw na ‘yun. Medyo traffic nga lang at ginabi na kami. Pinaghalong fog at usok (smog) naman ang sumalubong sa amin sa Tagaytay. Halos di na nga makita yung Sky Eye sa sobrang smog. 



Pagpasok pa lang ng Skyranch eh maririnig mo na yung malakas na sigawan ng mga nakasakay sa Super Viking. Okay, itinanim ko na sa isip ko ng hinding hindi na ko sasakay ng Anchor’s Away and the like dahil baka doon ako malagutan ng malay. The same with Sir V, weak heart din daw s’ya kaya di kami sumama kina Jhen, Sir Rico, Jonas, Lester at Kat. Nandun lang kami sa baba, nanunood sa kanila habng tumatawa sa di maipinta nilang reactions sa tuwing hahampas pababa yung Super Viking.



So after all the kaek-ekans of life eh nag-uwian na kami. Ayun lang naman, nothing much to say. LOL. Daldal lungs!

*Salamats kay Smart Backpacker Jun-jun and packing buddy Lester para sa mga unkabogable pictures.