22 June 2013

All is Wet!!!


One year ago I started travelling with my best buddies in college. Sila yung isa sa mga tinuturing kong masarap kasama. Ayun yung tipong sulit na sulit ang tawanan at halakhakan. Una kaming nag-travel sa Puerto Galera, sinundan ng Sagada, Baguio, then Romblon (kung san di ako nakasama), and the recent is sa Mt. Batulao .

We call our group the Packers, we call each other the Packing Buddies. We derived the names from our aburidong loving friend, Jun Villegas, the Smart Backpacker. We call him Sir V (kapag magalang) or Jun-jun (kapag bastusan). Law professor namin si Sir V nung college. Last year gumawa s’ya ng travel blog bilang sya ay isang travel junkie. Hindi lalagpas ang isang linggo na wala s’yang gala. Ganyan. Since he is the Smart Backpacker, kami naman ang kanyang Packing Buddies. Actually mayroon din kaming tinatawag na Mother Packer, pero we’ll keep it to ourselves na lang kung sino s’ya. So ayun, we are the Packers and we love Packing activities! Lols.

Bilang gusto naming i-maximize ang long weekend last election season eh nagkaroon ng bagong ideya ang koponan. Ang mamundok, para maiba naman. Kaya naman we decided na mag-day hike sa Mount Batulao . Although hindi ganun katindi ang itinerary na pinrepare ni Jun-jun for the hike eh natuloy pa rin kami. Sabi n’ya nga “All is well!”

5:00 AM ang call time namin sa Pasay kung san kami sasakay papuntang Nasugbu Batangas. Pero dahil ang proactive ko eh 4:30 AM na ko nagising. May 2 missed calls na si Sir V at may mga texts s’ya na sa Olivarez Tagaytay na lang daw kami sasakay pa-Nasugbu. Buti na lang malapit lang kami sa Tagaytay kaya hindi pa rin ako na-late.

Mineet ko sina Sir, Jhen, Ter, Nikko and Kat sa Jolibbe Olivarez. Good vibes ang lahat ng makita ko, except kay Nikko na medyo indifferent (saveh?) dahil nanakawan s’ya ng cellphone on his way to terminal. Kaluoy man! Sa tapat ng Jobee kami sumakay ng Jeep right after dumating si Jonas na isa pang early bird.



Pagdating sa Nasugbu ay sumabak na kami sa paglalakad. Eksayted pa ang lahat. We walk in sweet melody with high spirits. Yung tipong holding hands while walking ang peg. Double the eksaytment pa nung nakita namin yung bundok na aakyatin namin. Pero after an hour na paglalakad eh gusto ko ng bumalik sa jump-off. Swear! Keri naman ang mahabang lakaran teh, kaso di ko keri ang sobrang inet. Akshuli, nasusuka na nahihilo na ko pero di ko na masyadong inentertain pa yung feeling and sensation dahil ang weak ko naman kung ganun. Duh, sinong weak?

Sa trail na namin nakasama ang isa pang Packer, si Sir Rico a.k.a Eric (banges~). Sa gitna ng paglalakad eh nagpapahinga din kami pag may time. Kaya yung iba ay nauna na sa trail, at naiwan naman kami nila Jhen, Sir Rico at Nikko . Slowly but surely sana ang peg namin kaso biglang naganap ang unang pagkadulas ni Jhen. Syempre as true friends ay tinawanan tinulungan namin s’ya. May mga nakasalubong din kaming mountaineers, at isa sa mga epic ay yung magtotropa kung san may isang aburido kunwari while shouting at his companions “Sabi n’yo magsi-swimming! Kahapon pa tayo naglalakad wala naman akong nakitang tubig dito! Kaya pala ayaw n’yong magpadala ng sasakyan! Mga pu********na n’yo! Pinaikot-ikot n’yo ko!” Hahaha. Laughtrip kay kuya men!

After ng mahaba at walang humpay na lakad eh narating din namin ang Camp 1 para mag-register. Ohyes! Dun pa lang magreregister sa Camp 1 na almost kalahati na ng buong trail. Unlike sa ibang bundok na ang registration ay nasa jump-off. Sa Camp 1 pwede magtayo ng tent para sa mga gustong mag-overnight. May mini tindahan din dito para sa souvenirs and eberetheng. Nandito rin yung isa sa magagandang spots para sa picturan.


Medyo F na F lang ni Jonas. Medyo lang, as in slight lang.


Beri beri light lang din ang pag pose ni Sir Rico a.k.a Eric. Swear.


Dahil nga ang goal namin ay marating ang tuktok ng Mt. Batulao ay nag-umpisa na ulit kaming maglakad. Sa Camp 7 naman ay napaka-dramatic ng view. Di pa man namin nararating ang peak ay sulit na ang pagod sa mga natatanaw ng mga mata namin. Syempre for the picture taking ulit.



Medyo umaambon na at mas mabangin na rin ang mga daan kaya naman higit sa dobleng ingat ang kailangan. Sa di kalayuan ay kumikidlat at makikita mo kung paano lumapit yung maitim na ulap na may dalang malakas na ulan. Imbis na mangamba eh natuwa kami, kasi kitang-kita mo talaga kung paano lumapit yung ulan. Yung tipong sa tabi mo naulan, tapos sa lugar mo umaambon pa lang. Buti na lang nadala ko ang kikay na kapote. Kaya yung sapatos ko lang ang basang-basa. Sa Camp 8 kami nagpalipas ng ulan. Kaunti na lang at malapit na kami sa peak, pero dahil sa umulan nga at madulas ang daan papunta sa peak ay nagdecide kami na hindi na tumuloy dahil puro rin kami beginner. At dahil d'yan medyo magkakaroon na ng minor revision sa aming pagkakakilanlan from Back Packers to Wet Packers, because all is wet!




From Camp 8 eh inumpisahan na namin bumaba. Dahil nga madulas at maputik ay naging extreme ang experience. May mga bahagyang nadulas tulad ni Jhen at Nikko at mayroon namang pinanindigan na lang ang pagkadulas na si Jonas. At dahil true friends kami ay tinawanan tinulungan namin sila with all of our hearts. 


Medyo nakaka-eksayt yung pagbaba dahil andoon na yung ideya na sa wakas ay matatapos na rin ang kalbaryo namin. Pero ilang oras na kaming naglalakad, kahit may pahinga ay parang di natatapos ang daang kailangang lagpasan. Medyo nakakaumay na maglakad, as in. Balak na nga naming mag-tricycle ni Jhen at Nikko kaso ang mahal ng pamasahe. Kaya wala na kaming nagawa kundi imotivate ang isa’t isa na may katapusan din ang lahat, habang sa mga sarili namin ay pinagsisisihan naming sumama pa kami sa pamumundok. Charot!

As planned, kasama sa sidetrip ang Caleruega at Skyranch. Sa Caleruega ay naglakad-lakad kami (for the nth time). Tapos ay sinamantala naman ni Jonas at Jun-jun ang libreng banyo para… uhm… ang baho! 



At dahil hindi na talaga kaya ng power namin ni Jhen, Kat at Nikko ang paulit-ulit na paglalakad ay nag-tricycle na kami papunta sa highway kung san kami makikiligo at kakain.

Sa wakas, pagkatapos ng hardcore na paglalakad ay nakaraos din kami. Ayt ayt! Skyranch naman ang next destination bilang gusto naming i-maximize ang araw na ‘yun. Medyo traffic nga lang at ginabi na kami. Pinaghalong fog at usok (smog) naman ang sumalubong sa amin sa Tagaytay. Halos di na nga makita yung Sky Eye sa sobrang smog. 



Pagpasok pa lang ng Skyranch eh maririnig mo na yung malakas na sigawan ng mga nakasakay sa Super Viking. Okay, itinanim ko na sa isip ko ng hinding hindi na ko sasakay ng Anchor’s Away and the like dahil baka doon ako malagutan ng malay. The same with Sir V, weak heart din daw s’ya kaya di kami sumama kina Jhen, Sir Rico, Jonas, Lester at Kat. Nandun lang kami sa baba, nanunood sa kanila habng tumatawa sa di maipinta nilang reactions sa tuwing hahampas pababa yung Super Viking.



So after all the kaek-ekans of life eh nag-uwian na kami. Ayun lang naman, nothing much to say. LOL. Daldal lungs!

*Salamats kay Smart Backpacker Jun-jun and packing buddy Lester para sa mga unkabogable pictures.