12 October 2015

Happy Karl-arawan!

Hindi ko alam kung paano ako magsisimula. Hindi e, ganito... Hindi ko alam kung saan ko banda sisimulan. Tuwing naririnig ng diwa ko ang pangalan mo walang pagpupumiglas itong gumagawa ng mga libong bagay na siya namang magtatatakbo, sasayaw at magpapalangoy-langoy sa isip ko. Pangalan mo pa lang yun ha! Paano pa kaya kung maaninag ko ang mukha mo? Another isang libong bagay nang pinaghalo-halong saya, lungkot, pagmamahal at nostalgia 'yon. Tapos yung boses mo na laging naglalambing, so isang libo ulit yon. At baka nga tuluyan ko nang di mabilang ang mga bagay-bagay kapag maalala ko kung gaano mo ko kamahal. Kaso pag nandyan ka na sa harapan ko, tumitigil na lahat sa pagbibilang. Pera biro, seryoso ako sa puntong ito. 

Kung titingnan ko ang bawat larawan natin dalawa, sigurado ako na sobrang dami kong mahuhugot. Hugot ng emosyon, yung bawat kilig at kada bigat ng tibok ng puso ko. Hugot ng nakaraan, mga balik tanaw sa kwento kung paano ba nabuo 'tong tambalan natin na sa hinagap hindi sumagi sa mga taong parehong nakakakilala sa atin. At hugot ng mga bagay na naging tulay kung bakit ngayon naniniwala tayo na may forever. Sabeh? 

Sobrang epic talaga nung una tayong nagkita. Sa harap ng SM Sta. Mesa, sa ilalim ng nanlilimahid na araw. Bago pa 'yon pamilyar na ko sa pangalan mo, yung pagkakakilanlan mo na isa namang incognito. Okay naman, wala naman masyadong moment nung time na yon maliban sa sinabi mong "Hi Kras!" sabay pabebe wave. Nagitla ako, sabi ko sino ba ito? "Siya si Pablo." sabi ni Ate Madz, and I was like "Ahh okay, galawang breezy" sa isip ko. Aaminin ko, di ako kinilig pero feeling ko ang ganda ganda ko non kahit amoy alimuong na ko. Ganern lang. Afterwards, wala naman na. May kanya-kanya na tayong mga buhay. Tapos ewan ko,  basta dumating na lang yung araw na para sating dalawa. Bigla na lang nagkaroon ng spark ang tambalang Karl Marx at Mary Jane. Spark na hanggang ngayon buhay pa rin kahit ang layo-layo natin sa isa't isa at marami nang nagbago sa mga buhay natin along the way. Ang dami nang nagyari, pero ito pa rin naman tayo, minamahal lang ng kalmado ang isa't isa. Pak! Ganern.

Nakilala kita at kilala ka ng ibang tao na may pagka-astigin at tigasin. Pero sobrang l honor you sa maraming bagay. Akala nila sobrang astigin ka, pero sa likod nun you have the very kind heart and it made me realized that you really are the better person for me. English yon, wag kang ano. Chos. Kilala mo rin ako, may mga non-negotiables ako noon bago ako mag-enter sa isang relationship, kung ano ba yung nilulook-up ko sa isang lalaki. But when you open yourself to me dumating na lang ako sa point at sa desisyon na  isang kang espesyal na tao na hindi dapat dumaan lang sa buhay ko. Ikaw, yung buong pagkatao mo, isang malaking bagay para makita ko ng may kasiyahan ang mga natitirang araw pa sa buhay ko. 

Sobrang dami nang nagbago sa buhay ko. Una, sa pagkatao ko o sa bumubuo ng pagkatao ko. Sobrang nahihirapan ako to go on with life na wala na sina Mudra at Pudra. Minsan feeling ko may kulang sa love tank ko at ikaw yung nilu-look forward ko na punuin yung kulang na yon. Pero minsan ako lang talaga yung may problema, something my inner self can't control. I'm sorry kung minsan I force you to fix those intangible brokeness. Pero hindi ka sumusuko, you always choose to deal with it at ibigay lahat ng makakaya mo para maging panatag ako. Nakita mo yung buong larawan kung paano ako nag-struggle as a person sa part na yon. Minsan tumatahimik ka na lang, sinusubukang intindihin ang bawat rant ko sa buhay ko. Lagi ka lang nakikinig at naging isang malaking tulong yon para makapag-move on ako. 

Sa career naman, sabi mo nga nakilala mo ako blank lang ang kinikita ko. Ngayon ang layo na nang narating ko, literal. Nagbago na rin ang mga standards at goals ko. At nandyan ka pa rin, nakikinig sa bawat sabihin ko. Most of the time ang pushy ko (o bossy) pero nandyan ka pa rin para intindihan lahat ng mga kamunduhan ko. Kahit sobrang sukdulan na talaga ako eh hindi ka pa rin talaga susuko sa ating dalawa. Ewan ko ba, pero sobrang bait mo talaga sa akin. Kaya hindi kataka-taka na gusto ka ng mga tao sa paligid ko. 

Totoo, na sa lahat ng aspeto ng buhay ko nandoon ka. Sa bawat desisyon, ambisyon at kahit ano pa man yon, lagi kitang kino-consider. Hindi rin naman ako magiging ganito kung hindi dahil sa pagpapahalaga, pag-aalaga at pagmamahal na binibigay mo sa akin. At yung pagmamahal na yun, it keeps me going and keeps both of us growing.

Sobrang nakakalungkot na wala tayo sa tabi ng isa't isa. Pero sa tuwing iniisip ko yung mga plano natin sa buhay, nasasabi ko na lang talaga na worth it ang bawat paghihintay at lahat ng pagtitiis. Baka pag nakita na ulit kita ng personal eh makalimutan ko na yung mga yon. Iba ka e! 

Ang dami ko na namang sinabi. Basta. Di ko na alam kung paano tatapusin tong mga sinasabi ko. Kulang pa e. Pero baka mawalan na ko ng bala sa anniv. Haha! Sige ganito bigla na lang mawawala.

Mahal na mahal kita dear! 

3 comments:

  1. Nakakatuwang mabasa ang mga damdamin na genuine sa isat isa. Ang totoong pagmamahal talaga tumutubo n lang basta sa puso... sana magtagal pa kayo...

    ReplyDelete
  2. Happy for you, MJ. - Kuya Rence

    ReplyDelete
  3. Ito lang masasabi ko WOW....hehe

    ReplyDelete

Say Wuht?