25 October 2015

Zenath Building

Siguro nga I'm a strong person as to what people perceive kasi laging I deal with things with positive attitude and composure. Siguro nga. Kahit kapag tumitingin rin ako sa salamin nakikita ko ang isang taong hindi basta sumusuko sa kung ano pang kabalbalan ng buhay. Sasabihin pa sa sarili sa umaga "Kaya mo yan! Gow lang!" Siguro nga. Pero hindi e. Sa gabi, sa paghimbing ng lahat, sa sandaling pagtigil ng mga eksena, sa oras ng pagpapahinga, tsaka namang ligalig ng mga bagay na pilit mong tinatago at isinasa-isang tabi sa umaga. Na-master ko na rin ata ang pag-iyak na may hikbi ng di gumagawa ng kahit anong tunog, habang nilalamon ka ng lungkot at kung ano-ano pang bagay na may poot.

Ang hirap din aminin sa sarili mo na mahina ka dahil baka doon na lang ako sasandal sa kaisipan na iyon sa tuwing hindi na umaayon sakin ang mundo. Hindi naman sa ma-pride ako at ayaw ko magpatalo. Ayaw ko lang tanggapin sa sarili ko dahil kapag nag-breakdown ako walang taong accountable na sasalo sa akin. Isa talaga sa malaking factor ng kakulangan na nararamdaman ko ay ang katotohanan na nasa eternal life na si Mama at Papa. Minsan nga ang hirap pa sabihin ng mga katagang yan. Kasi bumabalik lahat ng alaala, masasayang bagay na hindi ko na maibabalik at ang mga personal na presensiyang hindi ko na ulit mararamdaman. God knows kung gaano kahirap ang bawat araw knowing that your parents will no longer be there to pick you up when you're in a middle of a hullabaloo. Sa gabi lumalabas ang emosyon, na mas lalong tumitindi kapag may ibang mabibigat na bagay ang dumadaan sayo. Sobrang hirap. Noon, lahat ng hirap na nararanasan ng isang adult napapawi kapag naaabutan ko ang tatay ko sa bahay. Kapag gumigising ako sa umaga lagi kong chine-check kung humihinga pa siya, seryoso yon. Sabay pupunta ako sa sala para tumigin sa larawan ni Mama. Ngingiti ng bahagya, bubulong sa hangin na sana panaginip lang lahat. Sobrang hirap lalo na ngayon, heto ako sa isang tirahan na wala akong kamag-anak, na walang ibang kakargo sa sarili ko kundi ako. Hindi pa ako succesful sa buhay. Marami pa ring struggles. I just chose not to mess up my own life. Kailangan mong maging responsible para sa sarili mo at para sa mga natitirang tao sa buhay mo. And you need to be strong for yourself, dahil nga wala namang ibang tao ang gagawa non para sayo. And I'd rather fail couple of times than doing nothing at all at mag-rant na ang unfair ng universe. 

Sobrang hirap pa rin. Eto kasi yung panahon na looking forward na ako sa security needs. Masyado nang malalim ang pangangailangan ko. Ewan ko. Minsan nahihirapan na rin ako iexplain ang sarili ko. Sobrang daming nangyayari at mas nagiging kumplikado lang kapag sinasabayan mo ng salita. Dadating ka na lang sa point na tatahimik ka na lang. Na hahayaan mo na lang at magdadasal ka na lang na sana matapos na ang bagyo. 

Hindi naman talaga ako yung tipo ng tao na agad agad sumusuko. Sobrang haba ng pasensya ko. Hindi ako susuko lalo na sa mga taong pinapahalagahan ko sa buhay ko. Kahit nakakapagod na hinding hindi pa rin talaga ako sumusuko. As much as I can, I will never cease to build bridges para lang mag-reach out, para lang umintindi, para lang tumulong in any possible ways. Wala akong problema sa sakripisyo dahil fulfilment din yun sa side ko at hindi ako humihingi ng kapalit. Ewan ko. Even if they'll burn the bridges patuloy pa rin naman ako. Minsan lang dumadating sa point na you also have to build walls para di ka masunog sa nagliliyab na tulay na ikaw mismo ang gumawa, dahil kailangan mo rin protektahan ang sarili mo going back sa thinking na walang ibang magpoprotekta sayo kundi ang sarili mo lang. Para buo ka pa rin. Para maging maayos ka pa rin. Para maibigay mo ulit yung sarili mo sa kanila after all. In the end gigibain mo rin yung pader, gagawa ka ulit ng tulay, hindi ka pa rin natitinag. You will always strive to help, to motivate, to encourage at kung ano pang positive chain reactions. And that's how you see your worth as a person. Kahit sa totoong buhay kulang din ang pagkatao mo. 

Hindi ko alam kung san matatapos. Paulit-ulit lang ang buhay.

No comments:

Post a Comment

Say Wuht?